Aşk Ve Depresif.

Bir zamanlar düşüncelerim ve kişiliğim çelişiyordu. O günlerde kendimi çok yalnız ve çok özel hissediyordum. Kendime bir sorunum olup olmadığını bir günde yüzlerce kez soruyordum belki...

Zamanın geçmesi için içimden adım adım saniyeleri saydığımı hatırlıyorum, peki bunu neden yapıyordum? Hayatımda gariplikler sezdiğim ve “Hayat” dedikleri o şeyi anlamam işte o zamanlar olmuştu. Okulda ve evde hayat gerçekten güzeldi aslında. Hiçbir sorun yaşamıyordum yıllar sonra ailemle ve itiraf etmeliyim gariplikler zaten o zaman başladı. Aslında bugün buraya yazmamın sebebi bu zamanın geçip geçmediğini bilmiyorum... Ama anlatmak istediğim ve kendimle yüzleşip öğrenmek istediğim, kendimde bilmek istediğim birşeyler var.Herşey başlangıçtan sonra değişimlerle ilerledi. Yağmur sesini sevip güneşten nefret ettiğim günler olmaya başladı ve şuanda keşke yağmur yağsa dediğim anlardan biri.Şu anı anlatıp burayı boğmak istemiyorum ve başlıyorum. Eskilerden birgün bu zamandan ilk çıktığımı sandığım zaman büyük bir aşkla doluydu kalbimin birkaç köşesi yada ben öyle sanıyordum belkide... “İnsan aradığını bulur ve kaybeder” sözünün ne kadar doğru olduğunu öğrenmiştim. Uyumayı çok seven bi insanken birden değişip uyumaktan çok yaşama istediğimi sezdim. Ama artık sonuca gelmem gerek çünkü size anlatabileceğim yüzlerce şey varken sadece 5 dakikaya sahiptim. Belkide artık sorun burada, o günler geçti. İyi yada kötü geçti ama o zamanlarda yüzlerce dakikaya sahipken artık saniyelerim bile “söz verilmiş” durumda. Ve zaman artık bir kazanım değil bir eziyet. Sabahlar kalkma sebebimin olup olmadığını bilmiyorum ve artık buralardan gitmeyi düşünüyorum... Belki çok uzaklara, belkide yakınımdan kaçacağım... Bunu göreceğim.

  Ve bu hikaye benim geçmişim şuanım ve geleceğim ile ilgili bir hikaye olmayabilir, sadece “Aşk ve Depresif” kafaların bir birleşimi de olabilir, kim bilebilir?